Legary aluminiowe czy kompozytowe – które zapewniają stabilniejszy taras?

Jaką funkcję pełnią legary pod deską kompozytową?

Legary tworzą swoisty szkielet tarasu. To do nich mocowana jest deska kompozytowa za pomocą klipsów i innych elementów przewidzianych w danym systemie. Ich zadaniem jest przede wszystkim zapewnienie odpowiedniego podparcia desek oraz przenoszenie obciążeń. Dobrze wykonana konstrukcja pomaga również zachować właściwe odstępy, wentylację i geometrię powierzchni. Dlatego błędem jest traktowanie legarów jako zwykłych listew, które można zastąpić dowolnym podobnym profilem. Konstrukcja powinna być wykonana zgodnie z instrukcją producenta desek i wymaganiami projektu. 

Legary kompozytowe – czym się charakteryzują?

Legary kompozytowe są często oferowane jako część kompletnego systemu WPC. Podobnie jak deski kompozytowe powstają z materiałów zawierających komponent drzewny i polimerowy, choć dokładny skład zależy od producenta. Ich istotną zaletą jest odporność na typowe warunki panujące pod tarasem oraz kompatybilność z systemowymi elementami mocującymi. Legary WPC bardzo dobrze sprawdzają się przede wszystkim w konstrukcjach niskich, w których posiadają regularne i stabilne podparcie. Typowym przykładem może być taras wykonywany na przygotowanej płycie betonowej, gdzie legar ma odpowiednio rozmieszczone punkty podparcia zgodnie z instrukcją systemu. 

Zalety legarów kompozytowych. 

Jednym z argumentów przemawiających za legarami kompozytowymi jest ich naturalna kompatybilność z wieloma systemami desek WPC. W przypadku kompletnego systemu producent może dostarczyć deskę, legar, klipsy startowe, klipsy pośrednie oraz elementy wykończeniowe. Upraszcza to dobór komponentów i ogranicza ryzyko przypadkowego łączenia niepasujących do siebie produktów. Legary kompozytowe są również odporne na wilgoć w sposób typowy dla materiałów WPC i nie wymagają impregnacji jak tradycyjne elementy drewniane. Dobrze sprawdzają się więc w wielu standardowych realizacjach przy domach jednorodzinnych. 

Czy legary kompozytowe są stabilne?

Tak – pod warunkiem prawidłowego zastosowania. Trzeba jednak rozróżnić stabilność gotowego systemu od sztywności samego profilu. Legar kompozytowy nie powinien być automatycznie traktowany jak belka konstrukcyjna zdolna do pokonywania dużych rozpiętości. Wiele profili WPC wymaga stosunkowo częstego i stabilnego podparcia. Jeśli punkty podparcia zostaną rozmieszczone zbyt szeroko, konstrukcja może pracować bardziej, niż przewidział producent. Dlatego podczas montażu należy sprawdzić nie tylko rozstaw legarów pod deskami, ale również maksymalny rozstaw punktów podparcia samych legarów. To dwie różne wartości.

Legary aluminiowe – dlaczego są tak popularne?

Legary aluminiowe coraz częściej pojawiają się w profesjonalnych konstrukcjach tarasowych. Ich największą zaletą jest korzystny stosunek masy do sztywności oraz odporność aluminium na korozję atmosferyczną dzięki naturalnej warstwie tlenkowej. Odpowiednio dobrany profil aluminiowy może stworzyć bardzo sztywną i stabilną konstrukcję. Ma to szczególne znaczenie w przypadku większych tarasów, systemów montowanych na regulowanych wspornikach oraz bardziej wymagających realizacji. Aluminium charakteryzuje się także wysoką powtarzalnością wymiarową. Profile są proste i przewidywalne, co ułatwia wykonanie równej płaszczyzny pod deskę kompozytową. 

Czy legary aluminiowe zapewniają stabilniejszy taras?

Jeżeli porównujemy profile przeznaczone do konkretnej realizacji i prawidłowo dobrane pod względem konstrukcyjnym, legary aluminiowe zazwyczaj oferują większą sztywność niż typowe legary WPC. To jedna z najważniejszych różnic pomiędzy tymi materiałami. Nie należy jednak wyciągać z tego wniosku, że każdy profil aluminiowy automatycznie będzie lepszy od każdego legara kompozytowego. Znaczenie mają przekrój profilu, grubość ścianek, sposób podparcia, obciążenia i cały projekt konstrukcji. Cienki profil użyty niezgodnie z przeznaczeniem również może nie spełnić oczekiwań. Dlatego zawsze należy analizować konkretny system, a nie tylko materiał, z którego wykonano legar. 

Legary aluminiowe na regulowanych wspornikach.

To właśnie tutaj aluminium pokazuje jedną ze swoich największych zalet. Regulowane wsporniki tarasowe pozwalają unieść konstrukcję ponad podłoże i precyzyjnie ustawić wysokość tarasu. Takie rozwiązanie jest wykorzystywane m.in. na płytach betonowych, dachach, balkonach oraz w realizacjach wymagających podniesienia poziomu powierzchni. W połączeniu z odpowiednio zaprojektowanymi profilami aluminiowymi można stworzyć bardzo stabilną konstrukcję. Wysokość wsporników, ich rozstaw, sposób mocowania profili oraz ewentualne usztywnienia powinny być jednak dostosowane do projektu. Im wyższa konstrukcja, tym większego znaczenia nabiera jej prawidłowe usztywnienie. 

A co z wilgocią?

Pod tarasem regularnie pojawia się wilgoć. Deszcz może przedostawać się przez szczeliny między deskami, dlatego konstrukcja musi być przygotowana do pracy w środowisku zewnętrznym. Zarówno wysokiej jakości legary kompozytowe, jak i odpowiednio zastosowane profile aluminiowe dobrze sprawdzają się w takich warunkach. Niezależnie od materiału należy jednak zadbać o swobodny odpływ wody. Nie powinno się projektować konstrukcji w taki sposób, aby pod tarasem stale tworzyły się zastoiska. W przypadku aluminium trzeba także właściwie dobierać łączniki i uwzględniać warunki środowiskowe, szczególnie gdy konstrukcja może mieć kontakt z innymi metalami lub agresywnym środowiskiem. 

Które legary są łatwiejsze w montażu?

Wiele zależy od konstrukcji tarasu. Na niskiej, równej płycie betonowej legary kompozytowe mogą być prostym i praktycznym rozwiązaniem. System jest czytelny, a montaż można wykonać przy użyciu kompatybilnych akcesoriów. Profile aluminiowe wymagają odpowiedniego docinania oraz właściwych elementów łączących. Z drugiej strony ich prostoliniowość i sztywność pomagają podczas poziomowania większych konstrukcji. Dla profesjonalnej ekipy oba rozwiązania nie powinny stanowić problemu. Ważniejsze od samej łatwości montażu jest wykonanie konstrukcji zgodnie z projektem.

Rozstaw legarów pod deskę kompozytową.

Niezależnie od tego, czy wybieramy aluminium, czy WPC, musimy przestrzegać maksymalnego rozstawu legarów pod deskę kompozytową. W wielu systemach spotyka się wartości w okolicach 30–40 cm w osi przy standardowym układzie desek, ale nie jest to uniwersalna zasada. Każdy model może mieć inne wymagania. Jeżeli producent określa maksymalny rozstaw na przykład na 35 cm, zastosowanie sztywniejszego legara aluminiowego nie oznacza, że można automatycznie zwiększyć go do 50 cm. To deska wymaga odpowiedniej liczby punktów podparcia i właśnie jej instrukcja określa maksymalny dopuszczalny rozstaw konstrukcji pod powierzchnią.

Rozstaw legarów a rozstaw podpór – nie myl tych parametrów.

To jeden z najważniejszych elementów całego tematu. Rozstaw legarów określa odległość pomiędzy kolejnymi legarami znajdującymi się pod deskami. Rozstaw podpór legara określa natomiast, jak często sam legar musi być podparty przez beton, podkładki, wsporniki lub inną konstrukcję. Może więc zdarzyć się sytuacja, w której legary znajdują się co 35 cm, ale każdy z nich wymaga podparcia w innych odstępach na swojej długości. Sztywniejszy profil aluminiowy może w odpowiednio zaprojektowanym systemie umożliwiać inne rozpiętości niż profil kompozytowy. Konkretne wartości muszą jednak wynikać z parametrów zastosowanego profilu i projektu. 

Stabilność tarasu zależy nie tylko od materiału legara.

Można kupić bardzo dobry profil aluminiowy i nadal wykonać niestabilny taras. Jak to możliwe? Jeżeli wsporniki zostaną źle rozmieszczone, podłoże będzie niestabilne, zabraknie odpowiednich usztywnień albo elementy zostaną nieprawidłowo połączone, sama jakość legara nie rozwiąże problemu. Na stabilność tarasu kompozytowego wpływają wspólnie: 

• rodzaj i przekrój legarów,
• rozstaw legarów,
• rozstaw punktów podparcia,
• jakość podłoża,
• sposób łączenia konstrukcji,
• wysokość tarasu,
• obciążenia,
• sposób montażu desek,
• dylatacja i wentylacja. 

Taras należy więc traktować jako kompletną konstrukcję.